United American Lines

United American Lines, the common name of the American Shipping and Commercial Corporation, was a shipping company founded by W. Averell Harriman in 1920. Intended as a way for Harriman to make his mark in the business world outside of his father, railroad magnate E. H. Harriman, the company was financed by the younger Harriman’s mother, Mary Williamson Averell. Entering into the shipping world with little experience, Harriman’s United American Lines entered into agreements with the Hamburg America Line (German: Hamburg Amerikanische Packetfahrt Actien Gesellschaft or HAPAG), which was determined to recover after the financial disaster that befell the German company as a result of World War I.

After the brief and unsuccessful attempt at transatlantic service by the United States Mail Steamship Company (U.S. Mail Line) ended, Harriman’s United American Line was temporarily assigned control over the former U.S. Mail Line ships in 1921.

His inexperience taken advantage of by HAPAG and the almost complete end of immigration to the United States drained millions of dollars from the company and led Harriman to sell the company to HAPAG in 1926.

Githabul

The Githabul are an indigenous Australian tribe of New South Wales (NSW) and Queensland. In 2007, they were granted ’native title‘ rights over some national parks.

The Githabul Native Title claim was lodged by Native title claimant Trevor Close in 1995. Dr Close received financial and legal help from the Canadian Government to study and become an expert in International Native Title Law at the University of Technology in Sydney, Australia. Dr Close then used his legal training as a Native Title lawyer to defeat the NSW Crown in the Federal Court of Australia. It was the first time in NSW history that the NSW Government had been forced to settle a Native title claim for traditional Aboriginal owners.

In Australia, an Aboriginal treaty is called an Indigenous Land Use Agreement and must be signed by a Federal Court Justice. In this case, Justice Catherine Branson signed the Githabul Treaty at the Woodenbong Common on 29 November 2007. The Githabul Native title claim made SBS World News with newsreader Stan Grant. As it was the first time Tribal Natives in the State of NSW had been able to prove to the Federal Court that they still openly practiced their Githabul language, Tribal laws and ancient culture through increase sites named Djurabils.

Поречье-Рыбное

Поре́чье-Ры́бное — посёлок городского типа в Ростовском районе Ярославской области России.

Расположен на реке Сара, близ её впадения в озеро Неро, в 8 км к югу от Ростова, в 5 км от железнодорожной станции Деболовская (на линии Москва — Ярославль).

Население по данным переписи 2010 года составляет 1727 человек.

Село известно под названием Поречье-Ловецкое с XIV века как место княжеской охоты. В XVI—XVII вв. одна половина Поречья была за государем, а другая — за ростовскими архиереями. В царствование Михаила Фёдоровича жителям села было пожаловано исключительное право пользования озером Неро (впрочем, в 1665 году большая часть этих угодий была передана в пользование жителям крупного приозёрного села Угодичи).

С 1683 года все село во владении ростовских митрополитов. В 1709 году всё озеро Неро с втекающими и вытекающими реками было передано жителям села Угодичи. Это лишило поречан большей части доходов и заставило обратиться к торговому огородничеству. В 1719—1720 годах по указу Петра I сельчане ездили обучаться огородному делу в Голландию. В 1764 году село было взято Екатериной II в казну, а уже в 1772 году — пожаловано фавориту графу Г. Г. Орлову вместе с Борисоглебскими слободами, приозерным селом Воржа и Спасской слободой — пригородом Ростова. С 1784 по 1831 год село во владении графа В. Г. Орлова. С 1831 по 1843 год селом владела его дочь — графиня С. В. Панина, а в 1844 году владельцем Поречья стал её сын — граф В. Н. Панин.

В начале XIX в. Поречье являлось вторым после Ростова крупнейшим населённым пунктом Ростовского уезда. Если в Ростове насчитывалось чуть более 4700 жителей, то в Поречье проживало 2100 душ обоего пола.

В селе Поречье-Рыбное в 1773 году родился архимандрит Иннокентий (Порецкий), в миру о. Иоанн Андреев. С 1793 по 1814 гг. он являлся священником села и благочинным.

В середине XIX века Поречье — богатое село с 2800 жителями. Село раскинулось на 16 улицах по берегам реки Гды (второе название реки Сары в её нижнем течении), регулярная планировка которых сложилась в конце XVIII в. при графе В. Г. Орлове. Два каменных храма с колокольней высотою в 44 сажени считались «богатейшими во всей губернии». Особенностью Поречья являлось обилие каменных зданий, число которых в первой четверти XIX в. было сопоставимо, или даже превосходило количество домов в Рыбинске. Из 412 домов, составлявших село к середине XIX в., 82 были каменными в два и три этажа «из коих многие, по величине и замысловатой архитектуре, могли бы, не краснея, стать в ряду щегольских зданий, какого угодно губернского города». В 1865 г. на пожертвования крестьян был построен третий храм св. Троицы. Значительные средства на его сооружение дали: Абрам Яковлевич Пыхов, Василий Дмитриевич Бочагов и уроженка Поречья, купчиха, Анна Григорьевна Устинова.

Крестьяне специализировались на торговом огородничестве: в селе они выращивали лекарственные и душистые травы, цикорий, зелёный горошек и др., перерабатывали их на небольших полукустарных заводах. Значительная часть крестьянского населения с февраля по ноябрь уходила в отход в Петербург, Москву, крупные города Центральной России, Прибалтики, Финляндии и Сибири, занимаясь там огородничеством и торговлей.

Нынешний консервный завод ведет своё начало от консервной фабрики П. А. Коркунова. В анкете о состоянии завода за 1889 г. значится, что предприятие было основано «…по промысловому свидетельству крестьянином села Поречья Павлом Алексеевым Коркуновым в 1880 г. для переработки зелёного горошка, бобов, шпината» .

С 1940 года имеет статус посёлка городского типа.

Консервный завод (выпускает молочные, овощные, мясные консервы). Развито овощеводство (тепличные хозяйства).

На въезде в посёлок

Застройка селения.

Дом в Поречье-Рыбном

Ансамбль храма Петра и Павла (1979)

Колокольня храма Петра и Павла (2011)

Районный центр: Ростов
Аксенково • Алевайцино • Алешино • Алёшково • Андреевское • Андронеж • Анциферово • Астрюково • Бабино • Бабки • Бакланово • Баскач • Бахматово • Башкино • Безменцево • Беклемишево • Белогостицы • Бикань • Биричево • Благовещенская Гора • Богородское • Богослов • Бологово • Болотово • Большая Шугорь • Борисовское • Боровицы • Бородино • Борушка • Будилово • Буково • Булатово • Бурчаково • Василево • Васильково • Вахрушево • Вексицы • Вепрева Пустынь • Власьково • Воиновы Горки • Воржа • Воробылово • Воронино • Ворсница • Выползово • Высоково • Гаврилково • Галахово • Гвоздево • Глебово • Годеново • Голешево • Головинское • Гологузово • Горбынино • Горбынино • Горки • Горки • Горный • Григорово • Григорово • Григорьково • Губычево • Гусарниково • Дарцово • Деболовская • Деболовское • Дементьево • Демьянское • Демьяны • Деревни • Дертники • Детского санатория «Итларь» • Дмитриановское • Дубник • Дуброво • Дуброво • Дуброво • Дунилово • Душилово • Душилово • Еремейцево • Ершники • Жоглово • Заводской • Заиренье • Заозерье • Заречный • Заречье • Заречье • Заречье • Заречье • Захарово • Зверинец • Звягино • Зиновьево • Ивакино • Иваново • Ивановское • Ивашево • Ивашково • Инеры • Исаково • Итларь • Итларь • Ишня • Казарка • Каликино • Калинино • Калистово • Кандитово • Караваево • Карагачево • Караш • Каюрово • Кильгино • Кладовицы • Климатино • Кобяково • Козлово • Козохово • Коленово • Конюково • Конюково • Копорье • Кореево • Корытово • Косорезово • Красново • Краснораменье • Крутой Овраг • Крячково • Кураково • Курбаки • Кустерь • Лазарево • Лазарцево • Левина Гора • Левково • Лесной • Ликино • Липовка • Ловцы • Ломы • Ломы • Львы • Любилки • Любильцево • Макарово • Максимовицы • Малая Шугорь • Малиновка • Малитино • Маргасово • Марково • Матвеевское • Маурино • Медведево • Меленки • Мирославка • Михайловское • Мосейцево • Муравейка • Мятежево • Нагая Слобода • Нажеровка • Назарьево • Низово • Никитино-Барское • Никитино-Троицкое • Никово • Николо-Перевоз • Никольское • Никоново • Новая Деревенька • Ново • Ново • Ново-Иваново • Новолесное • Ново-Никольское • Новоселка • Новоселка • Новоселка • Новоселка • Новоселка • Новотроицкое • Няньково • Огарево • Олебино • Осиновицы • Осминино • Осник • Осоево • Осокино • Остеево • Остров • Павлова Гора • Павловское • Паздерино • Пашино • Первитино • Перевозново • Перетрясово • Перечки • Перово • Песочное • Петровское • Петрушино • Побычево • Погорелово • Подберезье • Поддубное • Поддыбье • Подлесново • Поклоны • Покров • Полежаево • Полянки • Пореево • Поречье-Рыбное • Пречистое • Приимково • Приозерный • Пужбол • Разлив • Рельцы • Романцево • Рославлево • Рухлево • Рылово • Рюмниково • Савино • Савинское • Сажино • Сельцо • Семенково • Семёновское • Семибратово • Сидорково • Сильницы • Скнятиново • Скнятиново • Скородумово • Смыково • Согило • Соколово • Солнечный • Солонино • Солоть • Сорокино • Сорокино • Сорокино • Спас-Смердино • Спирцово • Старово • Стрелы • Строганово • Судино • Сулость • Сумароково • Талицы • Тарасово • Татищев Погост • Твердино • Тереньково • Теханово • Токарево • Троица-Нарядово • Тряслово • Турово • Уваиха • Угодичи • Угреша • Уставское • Уткино • Ушаково • Фатьяново • Федорково • Федоровское • Филимоново • Филимоново • Филимоново • Филиппова Гора • Филяево • Фрольцово • Халдеево • Хмельники • Хожино • Хонятино • Чашницы • Чепорово • Черемошник • Чупрониха • Чуфарово • Шестаково • Шишково • Шулец • Шумилово • Шурскол • Щипачево • Щипачево • Южный • Юрьевская Слобода • деревня Юрьевское • село Юрьевское • Якимовское • Яковково

Death-associated protein 6

, , , , , , , , ,









































Death-associated protein 6 also known as Daxx is a protein that in humans is encoded by the DAXX gene.

Daxx, a Death domain-associated protein, was first discovered through its cytoplasmic interaction with the classical death receptor Fas. It has been associated with heterochromatin and PML-NBs (Promyelocytic Leukaemia nuclear bodies) and has been implicated in many nuclear processes including transcription and cell cycle regulation.

This gene encodes a multifunctional protein that resides in multiple locations in the nucleus and in the cytoplasm. Daxx serves as an H3.3 specific histone chaperone, interacting with an H3.3/H4 dimer. It interacts with a wide variety of proteins, such as apoptosis antigen Fas, centromere protein C, and transcription factor erythroblastosis virus E26 oncogene homolog 1 (ETS1). In the nucleus, the encoded protein functions as a potent transcription repressor that binds to sumoylated transcription factors. Its repression can be relieved by the sequestration of this protein into promyelocytic leukemia nuclear bodies or nucleoli. This protein also associates with centromeres in G2 phase. In the cytoplasm, the encoded protein may function to regulate apoptosis. The subcellular localization and function of this protein are modulated by post-translational modifications, including sumoylation, phosphorylation and polyubiquitination.

Daxx is uniformly expressed throughout the body, except in the testes and thymus, which have especially high expression of the protein. At the level of the cell, Daxx is found in the cytoplasm, interacting with Fas-receptor or other cytoplasmic molecules, as well as in the nucleus, where it is interacting with some subnuclear structures. Several additional interacting proteins are known, but not always is there an understanding of the specific function and relevance of this interaction.

When the PML-NB are absent or disrupted, Daxx is delocalized and apoptosis does not occur. This interaction was demonstrated when PML-NB disrupted cells were treated and Daxx relocalized with the PML-NB. ATRX, a centromeric heterochromatin component co-localizes with Daxx. This partnership is found mainly in the S-phase of the cell cycle. No expression of Daxx leads to malfunction of S phase and cells with two nuclei are formed. Another centromeric component, CENP-C, associates with Daxx during interphase. While at first Daxx was said to be a “death protein”, it is suggested that associating with centromeric components leads to another function of Daxx.

Fas-receptor stimulation causes Daxx to translocate out of the nucleus and into the cytoplasm. The breakdown of glucose produces reactive oxygen species (ROS). These induce extracellular Daxx to translocalize into the cytoplasm following an association with ASK1 (Apoptosis signal-regulating kinase1). Another mechanism for exogenous Daxx import involves CRM1. This transport mechanism is phosphorylation dependent. Nevertheless, it is not known whether the Fas-receptor stimuli or the ASK1 overexpression are caused by ROS or CRM1 mediated export.

After Fas stimulation, Daxx is activated and plays its role of pro-apoptotic protein in activating the c-JUN-N-Terminal Kinase (JNK) pathway. This pathway normally regulates stress-induced cell death. It is also essential for development of nerval system by programmed cell death. The real apoptotic process starts after activating this pathway. Daxx does not activate JNK itself but rather the upstream JNK kinase kinase ASK1. Some kind of positive feedback system was also discovered; JNK activates HIPK2, which stands for the translocation of nuclear Daxx to the cytoplasm. In turn, Daxx activates ASK1.

TGF-β regulates a variety of different cellular developmental processes including growth, differentiation, proliferation, and cell death. Daxx interacts with the TGF-β type II receptor by binding of C-terminal domain of the protein. When the cell is treated with TGF-β, HIPK2, a nuclear kinase, phosphorylates Daxx and the activated Daxx in turn activates the JNK pathway (see „The Daxx Pathway“ figure).

Glucose breakdown produces ROS, which leads to Daxx production and relocalization, activating JNK pathway in turn. Another inducer of Daxx production is the exposure to UV-radiation. ASK1 will be transported to the nucleus when UV-irradiation is used to treat the cell. It is still unknown as to whether ASK1 binds Daxx, due to UV-irradiation. Another important cell death-property of Daxx is the association with PML-NB. It was shown that Daxx associates with Pml only when exposed to high oxidative stress or UV-irradiation. Another study showed loss of Daxx pro-apoptotic function in case of a mutant without Pml.

A rather surprising property of Daxx is its anti-apoptotic function. When Daxx was not expressed or disrupted during embryonic development, it resulted in an early stage lethality. Other studies showed that lack of Daxx gene caused a higher apoptotic rate in embryonic stem cells. Only when Daxx was bound to Pml were apoptosis rates higher, suggesting that associated cytoplasmic Daxx has the role of an anti-apoptotic molecule.

The omnipresence of Daxx in the cell nucleus suggests that the protein may also function as a transcription factor. Although it contains no known DNA-binding domains, Daxx can interact and suppress several transcription factors, such as p53, p73, and NF-κB. Proteins other than transcription factors are also blocked or inhibited by Daxx, such as the TGF-β pathway regulator, Smad4, conferring upon Daxx a major role in TGF-β signaling.

This article incorporates text from the United States National Library of Medicine, which is in the public domain.

YAGNI

YAGNI ist ein Akronym und steht für “You Aren’t Gonna Need It”, zu deutsch: „Du wirst es nicht brauchen“. Es bezeichnet ein Prinzip des Extreme Programming (XP), das besagt, dass in einem Programm erst dann Funktionalität implementiert werden sollte, wenn klar ist, dass diese Funktionalität tatsächlich gebraucht wird.

Entgegen diesem Vorgehen wird in der Praxis oft versucht, Programme durch zusätzlichen oder allgemeineren (generischen) Code auf mögliche künftige Änderungsanforderungen vorzubereiten. Die dahinter liegende Überlegung ist, dass Änderungen später aufwändiger umzusetzen sind als sie jetzt bereits vorwegzunehmen.

Oft stellt sich später heraus, dass dieser Zusatzaufwand vergebens war, weil sich die ursprünglich erwartete Anforderung in der gedachten Form tatsächlich nie ergeben hat. Stattdessen ergeben sich häufig Anforderungen, die bei der ursprünglichen Entwicklung nicht vorhergesehen wurden und deren Umsetzung durch den Code, der eigentlich Änderungen erleichtern sollte, nicht unterstützt und oft sogar behindert wird.

YAGNI führt also in erster Linie zu schlankerem, einfacherem Code und ermöglicht damit, später kommende Anforderungen kostengünstig umzusetzen. Weitere Überlegungen hinter YAGNI sind:

YAGNI ist eines der Prinzipien hinter der XP-Technik von „Implementiere die einfachst mögliche Lösung, die funktioniert“ (“do the simplest thing that could possibly work” (DTSTTCPW)). Die Verwendung des YAGNI-Prinzips ist gedacht in der Kombination mit anderen XP-Prinzipien wie laufendes Refactoring, automatisierte Modultests und kontinuierliche Integration.

Leslie Richards

Leslie Richards (born June 20, 1973) is the current Secretary of the Pennsylvania Department of Transportation, appointed by Governor Tom Wolf in 2015 and confirmed in May 2015. Previously, she was a member of the Montgomery County Board of Commissioners.

Richards earned a bachelor’s degree in economics and urban studies from Brown University, and a master’s degree in regional planning from the University of Pennsylvania. She has three children with her husband, Ira: Rebecca, Benjamin, and Sophie.

Richards was elected to the Whitemarsh Township Board of Supervisors in 2007, and became chairwoman of the board in 2008.

Richards was elected to the Montgomery County Board of Commissioners in 2011. Her election, along with that of fellow Democrat Josh Shapiro, marked the first time in over a century that Democrats controlled the Montgomery County Board of Commissioners. Richards serves as Montgomery County’s representative on the Delaware Valley Regional Planning Commission. Richards also serves on the board of SEPTA.

Pennsylvania political operatives had mentioned Richards as a potential Congressional candidate in Pennsylvania’s 6th congressional district. Richards declined to run for the seat after incumbent Congressman Jim Gerlach retired in 2014. As of January 2015 she is Secretary of the Pennsylvania Department of Transportation.

In 2015, following the election of Democratic Governor Tom Wolf, Richards was nominated to serve as Secretary of Transportation of Pennsylvania. She was subsequently confirmed by the Pennsylvania State Senate in May 2015.

Taking Sides (play)

Taking Sides is a 1995 play by British playwright Ronald Harwood, about the post-war United States denazification investigation of the German conductor and composer Wilhelm Furtwängler on charges of having served the Nazi regime. Harwood drew inter alia on a detailed diary kept by Furtwängler of his interrogation sessions. Although the investigation that is the focus of the play resulted in formal charges being brought against Furtwängler, he was eventually cleared by the tribunal.

The original West End theatre production was performed at the Criterion Theatre in Piccadilly Circus, London. It starred Daniel Massey as Wilhelm Furtwängler and Michael Pennington as Major Steve Arnold. Massey was nominated for the Laurence Olivier Award for Best Actor in 1996 for his role as Furtwängler. Harwood was also nominated for the Laurence Olivier Award for Best New Play. The cast had originally performed the play at the Minerva Theatre in Chichester, which was directed by Harold Pinter. It premiered there on May 18, 1995. The play then transferred to the West End and premiered on July 3, 1995.

When the play transferred to Broadway for a limited run in 1996, Ed Harris took over the role of Major Steve Arnold, and Daniel Massey reprised his award-winning role as Wilhelm Furtwängler. The first of 15 previews of the production commenced on October 4, 1996, and the show officially opened at the Brooks Atkinson Theatre on October 17, 1996. 85 performances of the play were shown before the production closed on December 29, 1996. For his performance in the role of Furtwängler, Massey was nominated for the Drama Desk Award for Outstanding Actor in a Play.

In 2001, the play was adapted into a motion picture of the same name, directed by Hungarian director István Szabó. Harwood wrote the screenplay for the film himself. Taking Sides premiered at the Toronto International Film Festival on September 13, 2001, and was released to cinemas in the US and UK on September 5, 2003 and November 21, 2003, respectively. The film stars Harvey Keitel as Major Steve Arnold and Stellan Skarsgård as Furtwängler.

Tuck Everlasting (2002 film)

Tuck Everlasting is a 2002 fantasy family romantic drama film based on the children’s book of the same title by Natalie Babbitt published in 1975. The Walt Disney Pictures release was directed by Jay Russell.

15-year-old Winnie Foster is from an upper-class family in the town of Treegap and wants to make her own choices in life. After being told that she is going to a boarding school, she runs off into the forest where she meets Jesse Tuck drinking from a spring at the foot of a great tree. She is kidnapped by his older brother Miles and brought back to the Tucks‘ home where they tell her they’ll return her as soon as they can trust her.

She becomes enamored of their slow and simple way of life and falls in love with Jesse. She learns that the Tucks cannot age or be injured due to drinking water from a magic spring around a hundred years ago and that they kidnapped her to hide the secret. They tell her that living forever is more painful than it sounds and believe that giving away the secret of the spring will lead to everyone wanting to drink from it.

A man in a yellow suit befriends the Fosters while Winnie is gone. He spies on the Tucks and he desires the spring to sell the water. He makes a deal to save Winnie and get the forest. He goes to the Tucks and orders them to reveal where the spring is; when they deny any knowledge about the spring he threatens Winnie with a pistol. He calls their bluff by shooting Jesse and exposing his youth; but in return Jesse’s mother, Mae, kills him with the rear end of a rifle. The constable sees the attack and arrests Mae for killing the man. She and Angus are sentenced to be hanged for kidnapping Winnie and murdering the man.

After being returned home, Winnie is woken by Jesse who begs her to help him free his parents. The family fears that if Mae and Angus are in fact hanged the next day, they won’t die and their immortality will be exposed. Winnie helps Jesse and Miles to break the Tucks out of jail and goodbye to them. Jesse, who has fallen in love with Winnie, asks her to join them, but Angus warns her that it is dangerous to go with them as they will be hunted. Jesse tells Winnie to drink from the spring so she could live forever and never age, then he will come back for her when everything is safe. He leaves promising to love her until the day he dies. After the Tucks depart, Winnie chooses not to drink the water. She would rather die after living a full life, than be immortal and stuck watching life pass her by.

85 years later, Jesse returns to a much changed Treegap that has modernized. He goes into the woods and at the base of the great tree he finds Winnie’s headstone marking the site of where the spring once stood. The stone reads that Winnie became a wife and mother before passing away at 100 years of age. Jesse sits at her grave, smiling through his tears and remembering her.

Stravaganza

Stravaganza is een kinderboekenserie geschreven door de Britse kinderboekenauteur Mary Hoffman. De verhalen spelen zich af in Islington, een wijk van Londen, en een aantal steden in het fictieve Talia. Het Italië van de renaissance staat voor deze fictieve wereld. Stravaganza zou oorspronkelijk een trilogie worden (bestaande uit Stad van Maskers, Stad van Sterren en Stad van Bloemen), maar door het grote succes besloot Hoffman om er nog drie delen aan toe te voegen: Stad van Geheimen, Stad van Schepen en Stad van Zwaarden. De reeks werd afgesloten in Engeland in de zomer van 2012 en in Nederland en België in januari 2013. De Nederlandse vertaling is verzorgd door Annelies Jorna.

Naast onze wereld is er nog een parallelle wereld, die echter zo’n 450 jaar achterloopt op de onze. Een speciaal genootschap van stravaganti (opgericht door Engelsman dr. William Dethridge nadat hij in de parallelle wereld strandde) reist tussen Talia, dat sterk lijkt op ons zestiende-eeuwse Italië, en Engeland in onze wereld. Om van de ene naar de andere wereld te reizen heeft elke stravagante een persoonlijke talisman. Een aantal Londense jongeren van de Barnsbury-school uit onze tijd krijgen bij toeval een talisman in handen en reizen in hun slaap naar verschillende steden in Talia. Daar komen ze voor grote gevaren te staan. De familie Di Chimici, van oudsher de grote vijand van de stravaganti, wil het geheim van het stravageren achterhalen om zo hun macht en rijkdom nog verder uit te breiden. Hiervoor gaan ze spionage, complotten en moord niet uit de weg. De stravaganti uit onze wereld moeten hun Taliaanse vrienden zien te helpen, maar tegelijkertijd voorkomen dat hun geheim in de handen van de Chimici’s valt.

Padavia heet in Talia niet „Stad van Geheimen“, maar „Stad van Woorden“.

Lucien Mulholland, een tiener die herstellende is van chemotherapie die hij moest ondergaan vanwege een hersentumor, krijgt van zijn vader een gemarmerd notitieboek waar hij in kan schrijven wanneer zijn keel pijn doet door de chemo. Wanneer hij in slaap valt met het boek in zijn handen, wordt hij wakker in het betoverende Bellezza, een Venetië-achtige stad in Talia (dat sterk lijkt op het Italië van de renaissance). De stad wordt geregeerd door de mooie en machtige duchessa. Hier ontmoet Lucien de avontuurlijke Arianna Gasparini en de mysterieuze Rodolfo Rossi. Rodolfo is een stravagante, een geheime reiziger tussen zijn wereld en die van Lucien. Stravaganti maken gebruik van talismannen (een voorwerp uit de andere wereld) om hun reizen te kunnen maken. Maar hoewel Bellezza een prachtige stad is, ligt er ook gevaar op de loer, vooral voor degenen in de omgeving van de duchessa.

Georgia O’Grady wordt regelmatig gepest door Russell, haar stiefbroer. Haar enige ontsnappingsmogelijkheid is paardrijden. Wanneer Georgia in slaap valt met een beeldje van een gevleugeld paard in haar hand, wordt ze wakker in een stal in Remora (de Taliaanse variant van Siena), een stad verdeeld in twaalf secties aan de hand van de tekens van de dierenriem. Hier ontmoet ze de familie Montalbani, bestaande uit onder andere stalmeester Paolo en zijn zoon Cesare. Paolo is een stravagante, net als Rodolfo, en vertelt Georgia (die voor een jongen wordt aangezien en Giorgio wordt genoemd) dat ze op een zeer bijzonder tijdstip is gekomen: een paardenrace bekend als de Stellata (die sterke gelijkenissen met onze Palio di Siena vertoont) is in aantocht. Het twaalfde van de Ram, verbonden aan Bellezza en waarin de Montalbani’s wonen, hebben al vijfentwintig jaar niet meer gewonnen. Ze hopen dat de geboorte van een zeldzaam gevleugeld paard hun het geluk zal brengen dat ze nodig hebben.
De Chimici’s, de antagonisten van het eerste boek, willen dat de Ram verliest. Ze willen Arianna, de nieuwe duchessa van Bellezza, ervan overtuigen zich bij hen aan te sluiten door te trouwen met Gaetano de Chimici, de niet erg knappe maar aardige derde zoon van het hoofd van de familie: hertog Niccolo di Chimici. Gaetano is bereid naar zijn vader te luisteren, maar besteedt zijn tijd liever aan studeren en het zorgen voor zijn jongere broer Falco, die door een ongeluk met een paard kreupel is geworden.
Lucien, de hoofdpersoon van het eerste boek, is nu een bewoner van Bellezza en staat bekend als Luciano. Andere personages uit het eerste boek, zoals Arianna, Rodolfo en Silvia (de voormalige duchessa) komen ook terug.

Sky Meadows, een tiener wiens moeder herstellende is van CVS, is verlegen en teruggetrokken. Hij heeft het gevoel dat hij zijn moeder moet beschermen, en durft het meisje op wie hij een oogje heeft niets te vertellen. Dit komt gedeeltelijk door haar vrienden: een meisje met haar gestreept als een tijger, en een jongen die de schermkampioen van de school is. Dit alles verandert wanneer Sky een parfumflesje vindt en in slaap valt met het flesje in zijn hand. Hij wordt wakker in Giglia (de Taliaanse versie van Florence), waar de abt-apotheker en stravagante broeder Sulien op hem wacht. Sky, in Talia bekend als novice Celestino Pascoli, bevindt zich plotseling in een wereld vol kunst en intrige terwijl de Chimici’s zich voorbereiden op vier huwelijken. Bellezza’s jonge duchessa raakt wederom betrokken als zij uitgenodigd wordt door Gaetano di Chimici, één van de bruidegoms en een vriend van Arianna. Ze komt ook naar Giglia vanwege een beeld dat van haar gemaakt wordt door Giuditta Miele, een befaamde kunstenares en stravagante. Ondertussen bereikt de rivaliteit tussen de families Di Chimici en Nucci een hoogtepunt.
Luciano, Arianna, Georgia, Falco di Chimici (nu Nick Hertog, geadopteerde zoon van de Mulhollands) en andere belangrijke personages uit eerdere boeken keren terug.

In Stad van Geheimen gaat het verhaal van Luciano en Arianna verder: Luciano gaat studeren in Padavia, de Taliaanse variant van Padua. Nog een stravagante uit de moderne wereld verschijnt: de dyslectische maar extreem intelligente Matt, wiens talisman een boek is. Matt verschijnt in het scriptorium van de Universiteit van Padavia, waar hij Constantin ontmoet, een professor in de retorica en tevens stravagante.
Tijdens zijn bezoekjes aan de stad ontmoet Matt Luciano, die aan de universiteit studeert, en Arianna, die Luciano bezoekt in haar vermomming als jongen. Maar Matts onzekerheid omtrent zijn dyslexie beperkt hem, en zijn ontdekking van andere stravaganti in zijn eigen wereld zorgen voor meer problemen dan hij aankan.
Ondertussen gaan de Chimici’s door met hun pogingen Noord-Talia te verenigen onder hun bewind. Ze overtuigen de heerser van Padavia ervan nieuwe regels tegen occulte praktijken in te stellen, zodat stravaganti gemakkelijker opgespoord kunnen worden. Zowel Matt als Luciano, die veel van de Chimici’s te vrezen heeft na de dood van Hertog Niccolo, zijn in gevaar.

Isabel Evans, bijgenaamd Bel, is tien minuten jonger dan haar tweelingbroer Charlie en staat al haar hele leven in zijn schaduw. Charlie is getalenteerder in alles wat hij doet en is ook een aardige jongen met veel vrienden. Isabel probeert zo min mogelijk aandacht te trekken en concentreert zich op haar enige unieke talent: kunst. Maar wanneer ze met behulp van een zakje mozaïek afreist naar Classe, de Taliaanse versie van Ravenna, komt ze terecht in een wereld van handelaars, piraten en mozaïeken. Terwijl de stad zich voorbereidt op een aanval vanuit het oosten, komt Isabel erachter dat ze een cruciaal onderdeel is van de verdediging van de stad. Ze grijpt de kans om eindelijk haar ware kracht te vinden en indruk te maken op haar broer.
Alle eerdere stravaganti komen voor in dit boek, net als diverse leden van de familie Di Chimici en bijpersonages uit Engeland en Talia.

Laura, de beste vriendin van Isabel, is ongelukkig en heeft haar toevlucht genomen tot zelfverwonding. Maar Laura is een stravagante, iemand die kan reizen door tijd en ruimte. Wanneer ze haar talisman, een kleine zilveren dolk, vindt, stravageert ze ermee naar Fortezza, een stad die lijkt op Lucca in Italië. Ze ontmoet haar stravagante, een zwaardsmid. Maar Laura ontmoet ook de charmante en aantrekkelijke Ludo, en valt voor hem. Hun liefde voor elkaar wordt echter getest wanneer Ludo de kroon van Fortezza opeist en Laura vecht aan de kant van de stravaganti, zijn tegenstanders.

De personages zijn georganiseerd aan de hand van hun geografische associatie.

Lucien Mulholland (Luciano Crinamorte)

Arianna Gasparini (Arianna Rossi)

Rodolfo Rossi

Silvia Bellini (Silvia Rossi)

William Dethridge (Guglielmo Crinamorte)

Leonora Gasparini (Leonora Crinamorte)

Rinaldo Di Chimici

Georgia O’Grady (Giorgo Credi)

Paolo Montalbano

Cesare Montalbano

Falco di Chimici (Nicholas „Nick“ Hertog)

Gaetano di Chimici

(Groot)Hertog Niccolo di Chimici

Ferdinando di Chimici (Paus Clementius IV)

Sky Meadows (Celestino Pascoli)

Sulien Fabriano (broeder Sulien)

Sandro (broeder Sandro)

Giuditta Miele

Fabrizio di Chimici

Matt Wood (Matteo Bosco)

Professor Constantin

Isabel ‚Bel‘ Evans (Isabella)

Flavia

Andrea

Filippo Nucci

Beatrice di Chimici

Hertog Germano Mariano

Laura Reid

Fabio della Spada

Ludovico „Ludo“ Vivoide

Enrico Poggi

Guido Parola

Filippo di Chimici

Valeria en Gianfranco Gasparini

Vicky en David Mulholland

Maura O’Grady

Russell

Mortimer Goldsmith

Aurelio en Raffaella Vivoide

Alice Greaves

Ayesha

Charlie Evans

Audi TT

Audi TT (1998–) er en todørs sportsbil produsert av tyske Audi som 4-seters coupe og 2-seters cabriolet (roadster).

Navnet „TT“ kommer av „Tourist Trophy“, et rally der det Audi-eide NSU gjorde det godt i sin tid. Den blir produsert i Győr i Ungarn.

Første serie (1998–2006 Typ 8N) ble bygget med Audi A4-chassis og hadde 1.8 liters turbo bensinmotor på 178 og 222 hk, den siste med firehjulsdrift. Fra 2003 kunne den fås med 3.2 V6 på 250 hk og automatgiret Direct Shift Gearbox (DSG). Den 75 kg lettere Club Sport fra 2006 var en coupe med 237 hk 1.8-liter.

Andre serie (2007–14, Typ 8J) hadde mere aluminium, bygget på Audi A5-understell og dermed noe lengre. Samme motorer, men fra 2008 også 2.0-liter diesel. TTS fra 2008 hadde større 2.0-liters bensinmotor på 268 hk, mens TT RS fra 2009 hadde ny 5-sylindret motor på 335 hk.

Tredje serie (2014–, Typ 8S) bygges på MQB-plattformen. RS fra 2016 har 400 hk.

Serie I

serie II

serie III